Leven | Afscheid voor eeuwig

Geert de Jonge – Columnist

Openlijk stil staan bij dat heel verdrietige stuk van al zo lang geleden dat je vader, moeder, broer of zus, eigen partner, eigen kind of een goede vriend of vriendin stierf, dat is niet echt éénvoudig.

Drie op de tien mensen verliest een ouder voor hun 23-ste levensjaar. Iedereen kent ook haast wel iemand bij wie dat gebeurt. Wat meestal niet wordt getoond, is de pijn die het op latere leeftijd geeft. Het lijkt allemaal zo goed te gaan, zulke sterke vrouwen en mannen, klaar staand voor een ander, niks is hun teveel.

Maar wat is er allemaal vooraf gegaan? En wat speelt zich van binnen af bij die man of vrouw of beiden die hun vader, moeder, broer of zus, eigen partner, eigen kind of een goede vriend of vriendin verloren. Dat is een eenzaam gebied, waar maar heel weinig mensen worden toegelaten. Meestal niemand, zelfs de persoon zelf niet omdat het nooit meer gewoon wordt, nooit meer zoals het was. Het verdriet delen, gebeurt vaak niet. Zeker als het twintig jaar of langer geleden is. En het verdriet ook nu nog te groot is. Vanuit het niet kunnen delen, ontstaat het zwijgen en resteren tranen. .

Dat zwijgen werkt op den duur zo verstikkend. En vaak resulteert dat in verlaat verdriet. Er is geen plek voor rouw, huilen doe je in je eentje. En als men niet beschikt over het vermogen tot delen dan gaat het mee in het gedrag van zwijgen, flink zijn, je schouders eronder zetten, tonen dat je een sterk mens bent die geen last bezorgt. Maar afscheid heb ik nooit van mijn ouders genomen, realiseer ik me. Mijn ouders zijn vijftien maanden na elkaar overleden. Het overlevingsmechanisme houdt lang stand, maar gaat barstjes vertonen naarmate de mens ouder wordt, en er blijkbaar de tijd rijp is om bij dit verlies stil te staan. Het maakt iets in je los, verlaat verdriet, wat je het liefst ook maar weer terug wil duwen. Denk dan ‘maar ik heb toch alles’. En toch als ik over mijn leven vertel wordt overleven steeds meer leven. Dat gevoel raak ik niet kwijt. Dat maakt me emotioneel en verdrietig maar neem ik mee op mijn levensreis.

Welkom bij het Holland Magazine