Leven | Een stappenplan voor het doodgaan

Geert de Jonge | Columnist

Allerzielen | jaarlijks op 2 november | is een gedenkdag uit de westerse rooms-katholieke traditie. Met Allerzielen worden de overledenen herdacht. De dood hoort bij het leven. Er is een stappenplan voor het doodgaan. Is dat apart, overdreven, lachwekkend of toch serieus.

Laat de gedachte los dat alles te controleren is. Dat is het niet. Nu niet, en ook aan het einde van uw leven niet. En belangrijk. Zie dat niet als een probleem, maar als een kans. Want u hoeft niet meer al uw energie te steken in controle. Gebruikt u | soms spaarzame | energie om te doen wat op dat moment dat ooit komt voor u van belang is. Zoals afscheid nemen, met naasten tijd doorbrengen, gesprekken met hulpverleners voeren over de zorg voor u, etc. Zorg dat uw naasten weten wat voor u belangrijk is. Wat is waardevol voor u? Wie wilt je om u heen? Wie mag u helpen? Hoe denkt u over thuis sterven? Praat erover met elkaar. Deel uw wensen en gedachten. Nee, dat is niet eenvoudig, maar wél heel erg belangrijk. Want er kan een dag komen dat u heel erg blij bent dat u het gedaan hebt. En dat uw naasten er blij om zijn. Praat er nú over. Ja, nú. Uitstellen is menselijk, maar later komt soms eerder dan u denkt. Dus nu is een mooi moment. Of in ieder geval zo snel mogelijk. U zult zien dat het veel oplevert, niet alleen voor later, ook voor nu. U leert elkaar nóg beter kennen, u verdiept uw relatie met elkaar. Heb er vertrouwen in dat u het kunt, doodgaan. Dat klinkt vreemd. Maar met alle discussie tegenwoordig rondom doodgaan lijkt het soms alsof het erg moeilijk is.

Dat is het niet. Niemand heeft er ooit in gefaald. En u gaat ook niet de eerste zijn. Dat is een geruststelling die u ter harte mag nemen. Zoek iets dat u troost geeft in de gedachte dat u er op een dag niet meer bent. Bijvoorbeeld dat u verder gaat in de herinnering van uw naasten. Het is niet hetzelfde als zelf leven, maar de gedachte is wel prettig. Zorg dat u klaar bent. Elk moment. Als u zó leeft dat u geen grote onuitgesproken zaken hebt, als uw naasten weten dat u van ze houdt | ook al ligt u soms met elkaar in de clinch | als alles vergeven is, als u, kortom, geen onverbrande schepen hebt, dan is het makkelijker sterven. Nog steeds niet leuk misschien, maar met nog allerlei onafgemaakte zaken is het nóg minder leuk. En vergeet niet, de dood kan ook onverwacht komen, u hebt niet altijd de kans meer om alsnog u zaakjes even te regelen. Leef nu. In de lijn van alles wat hierboven staat is dit een logische consequentie. En wees u er bewust van dat u nu leeft. Geniet van de kleine dingen, geniet van elkaar. U bent nog niet dood namelijk. Dat is toch een rustige gedachte of is het allemaal onzin.

Welkom bij het Holland Magazine